"အေရွ႔တိုင္းရဲ ႔ ပုလဲဆီသို႔..."

ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ကြ်န္မဘ၀က ခရီးသြားတစ္ေယာက္လိုပဲ ေနခဲ႔ရတာ။ ကြ်န္မ ေဖေဖက ၀န္ထမ္းဆိုေတာ႔ ကြ်န္မ တစ္နွစ္သမီးကတည္းက ဟိုေၿပာင္း ဒီေၿပာင္းက စေနၿပီ။ ရန္ကုန္မွာ အေၿခခ်ေပမယ္႔ ခရီးေပ်ာ္ၿဖစ္တဲ႔ ကြ်န္မကေတာ႔ ေဖေဖတာ၀န္က်ရာကို လိုက္ပါၿမဲ။ ဒါေၾကာင္႔ ရန္ကုန္ကေန ပဲခူးသြားတယ္ဆိုတာ ခရီးလို႔ကို မသတ္မွတ္ၿဖစ္။ အနည္းဆုံး ၿပည္ၿမိဳ႔ေလာက္ သြားမွသာ ကြ်န္မက ခရီးထြက္တယ္လို႔ သတ္မွတ္တာ။ ဒီေတာ႔လည္း ကြ်န္မက အခြင္႔အခါသင္႔တိုင္း ခရီးသြားဖို႔ ေခ်ာင္းေနတဲ႔ သူတစ္ေယာက္လို႔ ဆိုရင္လည္း မမွားေလာက္ပါဘူး။

အခုတေလာ ကြ်န္မ ခရီးတခုခု သြားခ်င္တယ္။ အေၾကာင္းအရာအမ်ဳိးမ်ုဳိးနဲ႔ ခရီးစဥ္က ခဏခဏ ပ်က္တာကိုလည္း စိတ္ထဲ မခ်င္႔မရဲနဲ႔။ ကြ်န္းတစ္ကြ်န္းေပၚမွာ အလုပ္ရဲ ႔ ေက်းကြ်န္လို ေနရတာကို ကြ်န္မ မၾကိဳက္။ ရုံးနဲ႔ အိမ္ကလည္း လမ္းကူးရုံေလာက္ အကြာအေ၀း။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ၿငီးေငြ႔စရာ။ ဒါက အေၾကာင္းၿပခ်က္တစ္ခုလည္း ၿဖစ္ေကာင္း ၿဖစ္နိုင္ပါတယ္။ လိုရင္းကို ေၿပာရရင္ အဓိကကေတာ႔ ကြ်န္မ ခရီးသြားခ်င္ေနတာ။ ဒီလိုနဲ႔ ပီနန္ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ သီတင္းသုံးေနတဲ ဦးဇင္းရဲ ႔ ေက်းဇူးေၾကာင္႔ ကြ်န္မ Pearl of Orient လို႔ တင္စားေခၚတဲ႔ Penang ၿမိဳ႔ေလးကို အလည္တစ္ေခါက္ ေရာက္ၿဖစ္ခဲ႔ေတာ႔တယ္။

သြားေတာ႔လည္း သြားခါနီးမွ ကားလက္မွတ္ၿဖတ္တာမို႔ လက္မွတ္ကို နွစ္ဆေပးၿပီး ၀ယ္လိုက္ရတယ္။ အစီအစဥ္က ညံ႔မိၿပီကိုး။ ထားလိုက္ေတာ႔။ သင္ခန္းစာ အေနနဲ႔ပဲ ထပ္မွတ္လိုက္တယ္။ (မၿပီးဆုံးေသာ သင္ခန္းစာေတြ း))။ အေရးထဲ ထိုင္ခုံေပၚ ေရဗူးေမွာက္လို႔ တစ္ညလုံး အဲကြန္းေအာက္မွာ ေရစိုစိုနဲ႔ အိပ္ရတာ မေပ်ာ္တ၀က္၊ ေပ်ာ္တ၀က္။ အဲဒါကလြဲၿပီး ခရီးစဥ္တေလွ်ာက္ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာပါပဲ။ လမ္းခရီးတေလွ်ာက္ မိုးရြာေနတာမို႔ ကားက ခန္႔မွန္းထားတာထက္ ပိုၿပီး ေနာက္က်သြားပါတယ္။ ကြ်န္မ ေရာက္ေတာ႔ နံနက္ (၈) နာရီ။ ဦးဇင္းက ေရာက္ေနတာ (၇) နာရီကတည္းက တဲ႔။ ဘုန္းဘုန္းေၿပာသလို ကြ်န္မက မိုးပါ တခါတည္း ေခၚလာမိတာကိုး။

ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ခဏနား၊ ေရမိုးခ်ဳိးၿပီးတာနဲ႔ ဘုန္းဘုန္းရဲ ႔ စီစဥ္ေပးမႈ႔နဲ႔ ဘုန္းဘုန္းရဲ ႔ ဒကာနွင္႔ ဒကာမၿဖစ္တဲ႔ Malaysian နွစ္ေယာက္က လိုက္ပို႔ပါတယ္။ ပထမဦးဆုံးသြားၿဖစ္တဲ႔ ေနရာက ပီနန္ၿမိဳ ႔ နာမည္ၾကီးေနရာ Kek Lok Si Temple ကိုပါပဲ။ ကြမ္ရင္ေက်ာင္းလို႔လည္း ေခၚၾကပါတယ္။ ကြမ္ရင္ေက်ာင္းက သုံးဆင္႔ရွိပါတယ္။ ပထမအဆင္႔ကေန တက္ရင္ေတာ႔ ေစာင္းတန္းကေန စတက္ရတယ္ဆိုရမလားပဲ။ ေနာက္ေတာ႔မွ တဆင္႔ခ်င္း တဆင္႔ခ်င္း ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္ေတြက ေတာင္ေပၚ တေလွ်ာက္ တည္ထားတာပါ။

ယဥ္ေက်းမႈ႔ ေရာယွက္ေနတဲ႔အတြက္ ဘုရားရုပ္ထုေတြကေတာ႔ တမ်ဳိးတဘာသာ ဆန္းၾကယ္ေနပါတယ္။

ဒါကေတာ႔ ဘုရားေက်ာင္းကို အၿပင္ဖက္က ရိုက္ထားတာပါ။ အေနာက္ဘက္ ေတာင္တန္းကို ၿမဴေတြဆိုင္းေနပုံက လြမ္းစရာ။ ကြ်န္မ ေနခဲ႔ဖူးတဲ႔ ရွမ္းၿပည္က ေတာင္တန္းေတြကို လြမ္းမိေသးတယ္။

ဒါကေတာ႔ အေပၚဆုံးသုံးဆင္႔ေၿမာက္ ကြမ္ရင္ ေက်ာင္းေရွ႔က ေက်ာက္ဆစ္လက္ရာတခ်ဳိ႔ပါ။

ကြမ္ရင္ေတာင္ေပၚ လည္ပတ္လို႔ ၿပီးတာနဲ႔ ကြ်န္မတို႔ Snake Temple ကို သြားၾကပါတယ္။

ဒါကေတာ႔ ဘုရားေရွ႔က ၾကိမ္ေခြေပၚ ရစ္ပတ္ေနတဲ႔ ေၿမြေတြပါ။

ေနာက္ေတာ႔ ေၿမြေတြကို လွည္႔ပတ္ၾကည္႔ရွဴ႔ၿပီး ေၿမြ အစာေၾကြးတာကို ၿပေနတာ သြားၾကည္႔ပါတယ္။ ၾကည္႔ရင္းနဲ႔လည္း အရွင္လတ္လတ္ အၿမိဳခံရတဲ႔ ၾကက္နဲ႔ အစားတစ္လုတ္အတြက္ ပင္ပန္းဆင္းရဲစြာ စားေနရတဲ႔ ေၿမြကို ၾကည္႔ရင္း ကြ်န္မကေတာ႔ သံေ၀ဂလို႔ ဆိုရမလား ခံစားခ်က္တစ္မ်ဳိးရလို႔။ (ဓာတ္ပုံရိုက္လာေပမယ္႔ မတင္ေတာ႔ဘူး။ စိတ္ထဲ တမ်ဳိးၿဖစ္လို႔)

ဒုတိယေန႔က်ေတာ႔ ကြ်န္မတို႔ကို ဘုန္းဘုန္းက ၿပတိုက္နွင္႔ ေရွးေဟာင္း ဗုဒၶသာသနာ ထြန္းကားခဲ႔တဲ႔ သက္ေသ၊ နွစ္ေပါင္းတစ္ေထာင္ေက်ာ္က လက္ရာေတြကို ေလ႔လာဖို႔ Bujang က ၿပတိုက္ကို လိုက္ပို႔ပါတယ္။
ဒါက ၿပတိုက္ထဲက ေရွးေဟာင္း ဘုရားရုပ္ထုေတြပါ..

တခ်ိန္တုန္းက ဗုဒၶဘာသာထြန္းကားခဲ႔တာ မၿငင္းနိုင္တဲ႔ အခ်က္ပါပဲ။ ဘာေၾကာင္႔ ဘာသာတရားေမွးမွိန္သြားတာလဲ ဆိုတဲ႔ ေမးခြန္းေတြနဲ႔ အေတြးဆန္႔ေနဆဲ။

ေတာင္ကုန္းေလးေပၚမွာ ရွိတဲ႔ ၿပတိုက္ ေရွ႔နားေလးက ေတာင္က်ေခ်ာင္းေလးကလည္း ေရကူးခ်င္စရာ။ (က်ဳိက္ထီးရိုးက ေရတံခြန္ ကိုေတာင္ သတိရေသး) း)

Bujang ကေန အၿပန္က်ေတာ႔ Penang Hill သြားခ်င္ေပမယ္႔ ကြ်န္မ ေခၚလာမိတဲ႔ မိုးက အညႈိးတၾကီးနဲ႔ သည္းသည္းမည္းမည္းကို ရြာခ်ေနေလရဲ ႔။ ဒါနဲ႔ပဲ ေနာက္ေန႔ (ၿပန္မယ္႔ေန႔) မွ သြားမယ္လို႔ ဆုံးၿဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ မနက္ၿဖန္ေရာ မိုးက စဲမွ စဲပါ႔မလား အေတြးေတြနွင္႔။ စိတ္ထဲကေတာ႔ ဒီမိုးကို တားလို႔ ရရင္ တားထားလိုက္ခ်င္ရဲ႔။
ဒါကေတာ႔ ၿပန္မယ္႔ေန႔ မနက္ပိုင္းမွာေတာ႔ ပီနန္ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းက ၿမင္ကြင္းတခ်ဳိ႔ကို ရိုက္ထားတဲ႔ပုံေတြပါ။ ေက်ာင္းပရ၀ဏ္ထဲ ေရာက္ရင္ တကယ္႔ ကိုယ္႔ေၿမကိုယ္႔ေရကို ၿပန္ေရာက္သြားသလိုပါပဲ။

ဒါကေတာ႔ ၿမန္မာေက်ာင္းနဲ႔ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္မွာ ရိွတဲ႔ ထိုင္းေက်ာင္းထဲ သီတင္းသုံးေနတဲ႔ ေရႊသာေလ်ာင္းဘုရားဆင္းထုေတာ္ပါ။

ေန႔လည္ ထမင္းစားၿပီးေတာ႔ Penang Hill ကို သြားပါၿပီ။ အရင္တုန္းက မ်က္နွာၿဖဴ အရာရွိေတြ လာေရာက္အပန္းေၿဖတဲ႔ ေတာင္ေပၚရထားလမ္းမွာ ဘူတာရုံေဟာင္းေလးရွိေနဆဲ။

ပီနန္တစ္ၿမိဳ႔လုံးကို တိမ္ေတြရဲ ႔ ေအာက္ဖက္ကေန လင္းတ၀က္ ကြယ္တ၀က္နဲ႔ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ပီနန္တံတားၾကီးနဲ႔ သိပ္လွတဲ႔ သဘာ၀အလွကို ေငးၾကည္႔ရင္း ေပ်ာက္ကြယ္ေတာ႔မယ္ဆိုတဲ႔ ကြ်န္မတို႔ရဲ ႔ သဘာ၀မိခင္ ဧရာ၀တီကို မဆီမဆိုင္ တမ္းတေနမိတယ္။ (ကြ်န္မက အဲဒီလို မဆီမဆိုင္ေတြကိုလည္း မရရေအာင္ ဆက္စပ္ေတြးပစ္တတ္သူပါပဲ)

မၿပန္ခင္ေတာ႔ ပီနန္ရဲ ႔Laksa စားခဲ႔သလို နာမည္ၾကီးလို႔ဆိုတဲ႔ ပီနန္ ဒူးရင္းသီးကိုလည္း ဦးဇင္းက ၀ယ္ေကြ်းပါတယ္။ ဒူးရင္းသီးဆိုလိုက္တာနဲ႔ ရင္ခုန္သံေတြၿမန္ၿပီး မ်က္လုံးအေရာင္ေတာက္သြားတတ္တဲ႔ ကြ်န္မကေတာ႔ ပီနန္ဒူးရင္းကို မေမ႔နိုင္ေအာင္ပါပဲ။ (Aljunied) က ဒူးရင္းသီးနဲ႔ ဆီနဲ႔ ေရပဲ ရွိေသးတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ပီနန္ဒူးရင္းသီးက နာမည္ၾကီးေလာက္ပါတယ္လို႔ မွတ္ခ်က္ၿပဳရင္း။ (ဒူးရင္းသီးကို ဓာတ္ပုံရိုက္ဖို႔ ေမ႔သြားတယ္။ ေမ႔သြားတာပဲ ေကာင္းပါတယ္။ ထပ္စားခ်င္ေနမွာ စိုးလို႔.. း))

သြားခဲ႔တယ္။ အခုေတာ႔လည္း ၿပန္ခဲ႔ရၿပီ။ အလုပ္ေတြရွိရာ။ ေန႔စဥ္လူေနမႈ႔ဘ၀ကို တေက်ာ႔ၿပန္ရုန္းကန္ဖို႔ အင္အားေတြေတာ႔ ၿပည္႔လာသလို။ Destress လုပ္ဖို႔ ခရီးတစ္ခါထြက္ရင္ သုံးလေလာက္ အလုပ္လုပ္ရာမွာ တက္ၾကြတယ္ဆိုပဲ (ၾကားဖူးတာ)။ ဒါဆို တစ္နွစ္ ေလးခါ။ အခုေတာ႔ တစ္နွစ္မွာ ခရီးထြက္ရတာ နွစ္ခါပဲ ရွိေသးတယ္။ လက္ခ်ဳိးေရလို႔ ရုံးပိတ္ရက္ကို ေစာင္႔ရဦးမယ္ေလ။

(ဒီခရီးစဥ္အတြက္ အစစ အရာရာ အကူအညီေပးခဲ႔ေသာ ဦးဇင္းဦးကုသလ နွင္႔ ခရီးသြားေတြ လုံၿခဳံခ်မ္းေၿမ႔ရာေနရာ တည္းခိုနားခြင္႔ရခဲ႔ေသာ ပီနန္ေက်ာင္းကို အထူးေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း မွတ္တမ္းတင္လိုက္ရပါတယ္)

***ဇူးငယ္***